Jeden z najwybitniejszych rzeźbiarzy górnośląskich XIX wieku, zwany „rzeźbiarzem brązu i żelaza”.

Urodził się 8 lutego 1801 roku w Chorzowie (wówczas niemieckiej Königshütte, dosłowne tłumaczenie po polsku – Królewskiej Hucie). Ochrzczono go 6 dni później w Tarnowskich Górach.  Jego ojcem był Gottlieb Kalide, niemiecki inspektor hutniczy z miejscowej huty żelaza, a matką Charlotta Wilhelmina z domu Beck, pochodząca z Nakła Śląskiego. Miał dwoje rodzeństwa – starszego o 6 lat brata Wilhelma i siostrę Alwinę, pierwszą żonę Franciszka Wincklera.

Theodor Kalide uczył się najpierw w szkole brackiej (Knappschaftsschule) w Królewskiej Hucie, a potem w gimnazjum w Gliwicach. Od 1817 roku pracował jako elew w hucie „Królewskiej”, a potem jako pracownik modelarni w Królewskiej Odlewni Żeliwa w Gliwicach. W 1819 roku zaczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie. Z racji tego, że wkrótce stał się znany jako wybitny twórca – plastyk postaci zwierzęcych, Królewska Odlewnia Żeliwa w Gliwicach ufundowała mu stypendium w 1824 roku, zobowiązujące go umową do posyłania do odlewni modeli prac na formy odlewnicze. Pozwoliło to zakładowi poszerzyć asortyment wyrobów.

W Wigilię 1831 roku mianowano Theodora Kalide artystą rzeźbiarzem akademickim w Berlinie, gdzie przez następne 25 lat działał na własny rachunek. Miał pracownię na rogu Unter der Linden i Pariser Platz. Do śmierci współpracował z odlewnią w Gliwicach. Zmarł w Gliwicach (wówczas niemieckie Gleiwitz) 23 sierpnia 1863 roku, mieszkając pod koniec życia u brata, po rozpadzie małżeństwa.

Theodor Kalide jest twórcą wielu znanych rzeźb, nie tylko na Śląsku. W 1836 roku wykonał rzeźbę „Chłopca z łabędziem”. Powielono ją w wielu egzemplarzach, z których jeden był eksponowany na

wystawie światowej w Londynie w 1852 roku, drugi w Chorzowie, najpierw na rynku, w początkach XX wieku, a obecnie na Placu Matejki, trzeci w Gliwicach, a jeszcze inne w Brzegu, Mińsku, Czeladzi, Wilanowie, Warszawie i na wyspie Wight. W 1838 roku stworzył  „Wazę prowincji pruskich” dla Nowego Pałacu w Parku Sanssouci. Był także twórcą pomników: Fryderyka Wielkiego we Wrocławiu, Winckelmanna w Berlinie, Fryderyka Wilhelma III w Berlinie i Kolonii, Fryderyka Schillera w Berlinie, a także postaci „Madonny z Dzieciątkiem” w kościele pw. Św. Krzyża w Bytomiu Miechowicach, uznawanej za jego ostatnie dzieło.

Bibliografia:
1/ www.pl.wikipedia.org
2/ A. Kuzio-Podrucki „Tiele-Wincklerowie. Arystokracja węgla i stali”, Bytom 2006

3/ „Chorzowski Słownik Biograficzny, Edycja Nowa T. 1”, (pod redakcją Zbigniewa Kapały); Chorzów: Muzeum w Chorzowie, 2007